kapitan Adam Kowalczyk (11.10.1894 – kwiecień 1940)

Urodził się w Nowej Wsi koło Wronek w rodzinie chłopskiej Jana i Józefy z domu Białek. Ukończył szkołę budowlaną. W latach 1914-1918 służył w armii niemieckiej. W latach 1918-1919 walczył w powstaniu wielkopolski w oddziałach Grupy Zachodniej, następnie w szeregach 2 pułku strzelców wielkopolskich (56 pułku piechoty) na froncie Litewsko-Białoruskim. W czasie ofensywy znad Wieprza sierż. sztabowy Kowalczyk, dowódca 2 kompanii, odcięty od swojego baonu zaatakował wroga, rozbił go i wziął 40 jeńców. Zaskoczył też, przygotowującą się do otwarcia ognia baterię, zdobywając trzy działa z jaszczami i zapasem amunicji. Ogółem wziął do niewoli 80 jeńców. Za czyny te odznaczony został Virtuti Militari V klasy nr 4633. 18.11.1920 za waleczność został mianowany podporucznikiem. Po wojnie służył w 56 pp Wlkop. i 68 pp Wlkp. Ukończył szkołę oficerską, awansując w 1929 roku do stopnia kapitana. Ożenił się z Melanią Błażejczyk. Z małżeństwa tego urodziły mu się dwie córki Danuta i Janina. Od 1930 roku służył w Korpusie Ochrony Pogranicza. W 1939 roku dostał się w ręce radzieckie i został osadzony w obozie w Kozielsku. Zamordowany, wraz z innymi jeńcami, wiosną 1940 roku. Żona i dwie córki kapitana były represjonowane przez NKWD.

Kapitan Adam Kowalczyk oprócz Virtuti Militarii był również 4-krotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.

Na podstawie „Kawalerowie Virtuti Militari” Koszalin 1991 napisał Dariusz Roszak